رنج روانی ناشی از دیابت

رنج روانی ناشی از دیابت بسیار متداول و رایج است  که متمایزاز اختلالات مشابه  روانی می باشد. مطالبات مداوم و ثابت رفتاری (دوز دارویی،فراوانی و تواتر مصرف دارو،نظارت بر میزان گلوکز خون،میزان مصرف مواد غذایی و الگوهای غذایی، در نهایت  کنترل میزان فعالیت فیزیکی) خودمیریتی دیابت، پتانسل و واقعیت های موجود در بیماری، مستقیما با خود گزارش دهی ناشی از رنج روانی در دیابت مرتبط است. در طول ۱۸ ماه، میزان شیوع این رنج  ۱۸-۴۵%  و میزان بروز آن در حدود ۳۸-۴۸ % می باشد. سطوح بالای رنج روانی در دیابت به طور قابل چشمگیری بر رفتارهای تبعیت دارویی، سطوح بالای A1C * ، خودکارآمدی پایین، رژیم غذایی و رفتارهای ورزشی پایین در ارتباط است. ارائه مشاوره و مداخلات روان شناسی در رنج روانی (زمانی که تشخیص داده شد) مفید می باشد. حدود یک سوم از نوجوانان مبتلا به دیابت دچار رنج روانی ناشی از این بیماری می شوند که ممکن است با کاهش رفتارهای خودمدیریتی و سطوح غیر نرمال گلوکز همراه می شود. والدین کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱ نیزمستعد ابتلا به این رنج روانی شوند که آن هم به نوبه ی خود می تواند در ارائه حمایت اجتماعی و مدیریت دیابت به فرزندشان تاثیر گذارد.رنج روانی در دیابت باید به طور پیاپی با استفاده از ابزارهای معتبر و متناسب کنترل شود و چنانچه شناسایی شد، فرد بیمار باید برای آموزش و مشاوره ارجاع داده شود،  هدف  از ارجاع ، نشانه گیری حوزه هایی از خودمراقبتی که بیشترین ارتباط با بیمار و بیشترین تاثیر را بر نتایج درمانی در دیابت  دارد، می­باشد.

اشتراك گذاری نوشته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *