اختلال افسردگی به همراه دیابت

شیوع اختلالات روانپزشکی به طورچشمگیری در بیماران مبتلا به دیابت بالاست.علائم بالینی که در توانایی خودمدیریتی  افراد مبتلا به دیابت مداخله می­نماید، باید مورد توجه قرار گیرد. داشتن سابقه­ی افسردگی، افسردگی فعلی، استفاده از داروهای ضد افسردگی از عوامل خطر برای پیشرفت دیابت نوع ۲ می­باشد، بخصوص اگر فرد دارای فاکتورهای پر خطر دیگری مانند چاقی و سابقه­ی خانوادگی دیابت نوع ۲ باشد. علایم افسردگی و اختلال افسردگی، از هر چهارنفر یک فرد مبتلا به دیابت نوع ۱ ویا نوع ۲ را تحت تاثیر قرار می­دهد. بنابراین غربالگری روتین با هدف شناسایی علائم افسردگی در گروه پر خطر، که شامل افراد مبتلا به دیابت، افرادی که به احتمال بالا، به بیماری دیابت مبتلا می­شوند(افراد با اضافه وزن)، افراد مبتلا به دیابت حاملگی و دیابت بعد از زایمان می­باشد. صرف نظر از نوع دیابت، میزان  شیوع افسردگی در زنان نسبت به مردان بیشتر است. نظارت مداوم و سنجش علایم با ابزارهای معتبر و متناسب بیماران می­تواند در شناسایی و یا ارجاع بیمار، کمک کننده باشد. رفع  

          علائم افسردگی و یا اختلال افسردگی در بیماران بزرگسال نیازمند نظارت مداوم برعود مجدد علائم افسردگی در مراقبت های روتین است. ترکیبی از مراقبت­های روان شناختی و جسمانی می­تواند نتایج درمانی را بهبود بخشد.ارائه دهندگان مداخلات روان شناختی بهتراست در تیم­های درمانی دیابت گنجانده شوند. اضافه نمودن فعالیت­های فیزیکی در برنامه­های خود­مدیریتی دیابت به بهبود سلامت و بهزیستی روانی بیماران دیابتی کمک می­نماید.

           منبع: انجمن دیابت آمریکا

اشتراك گذاری نوشته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *