اختلالات رفتاری در خوردن مواد غذایی و دیابت

برآورد میزان شیوع اختلات رفتاری درخوردن و همچنین اختلالات خوردن قابل تشخیص در افراد مبتلا به دیابت متغیر است.افراد مبتلا به دیابت دارای اختلالات خوردن قابل تشخیص، به احتمال بالا، مبتلا به اختلالات روانی دیگری نیز می باشند. افراد مبتلا به دیابت نوع۱، اقدام به حذف انسولین، با هدف کاهش وزن معمول ترین اختلال رفتاری در خوردن ، این بیماران می­باشد. در مبتلایان به  دیابت تیپ۲ خوردن افراطی(مصرف بیش از حد مواد غذایی  همراه با احساس از دست دادن کنترل) به طور معمول گزارش شده است همچنین در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ حذف عمدی انسولین تجویز شده، به طور مکرر گزارش شده است. به احتمال بالاتری، مصرف افراطی غذا در افراد مبتلا به دیابت نسبت به افراد غیر دیابتی رخ می­دهد.اگرچه پژوهش های انجام شده، بر روی میزان شیوع  این اختلال، در نمونه های خاص دیابتی ، بسیار متغیر گزارش شده است. اختلات خوردن قابل تشخیص دیگر، شیوع بسیار کمتری در این بیماران دارد. فاکتورهایی که بر شناسایی علائم خوردن نا منظم  می­تواند تاثیرمنفی  گذارد، همان رفتارهایی هستند که به عنوان بخشی از فرایند درمان تجویز شده اند(مانند شمارش میزان مصرف کربوهیدرات ها و محدودیت دریافت کالری و یا عوارض جانبی درمانی مانند گرسنگی بیش از حد ثانویه به افت گلوکز خون) می­باشد. هنگام ارزیابی علائم اختلال خوردن در بیماران، باید علت و انگیزه­ی رفتاری در نظر گرفته شود. برای مثال به علت عدم خودمدیریتی مطلوب، تزریقات انسولین را انجام نداده یا به طور عمد با هدف از دست دادن وزن از مصرف داروی تجویزی سر باز زده است.

ارزیابی و غربالگری در خوردن آشفته­ی مواد غذایی، نیازمند روش هایی است که نسخه های درمانی، رفتارهای مرتبط با رژیم غذایی و مشکلات خاص خوردن مرتبط با دیابت را به عنوان فرایندهای  موجود در بیماری شامل شود. اگر سندرم خوردن شبانه (عادت به خوردن شب هنگام و یا بعد از بیداری از خواب و یا خوردن بیش از حد بعد از صرف شام) تشخیص داده شد، تغییرات در رژیم درمانی تا زمانی که الگوهای نا سازگار غذایی اصلاح نشوند، نیازمند می­باشد.

اشتراك گذاری نوشته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *